Mecelle’nin bu kadim hükmü, bugün yalnızca bir hukuk kaidesi değil, memleketin içinde bulunduğu hâli tarif eden bir vicdan ölçüsüdür.
Zira bazen bir memleketin ihtiyacı, yeni menfaatler elde etmek değil, birikmiş fesadı bertaraf etmektir. Maskelerin ardına saklanan yüzlerden, kapalı kapılar ardında kurulan pazarlıklardan, kürsülerde başka, mahfillerde başka konuşanlardan yorulmuştur bu millet.
Siyasetin çözüm üretmek yerine meseleleri çoğalttığı, ilkelerin pazarlık masalarında eğilip büküldüğü, hakikatin yerini hesapların aldığı bir noktada, artık hangi siyasi formülün derde deva olacağı tartışılır hâle gelmiştir.
Ülkenin siyasetle çözülecek bir meselesi kalmadığından değil; siyasetin, çözmesi gereken meseleleri çözme kudretini ve itibarını yitirdiğine dair derin bir kanaat oluştuğundandır bu sözler.
Her maskenin düşeceği bir gün, her hesabın görüleceği bir vakit vardır. Lakin unutulmamalıdır ki devlet, şahısların ihtirasından; millet, siyasi mahfillerin hesabından büyüktür.
Cenab-ı Hak, Feyyâz-ı Mutlak ve Rabbü’l-Felak Hazretlerinin in’am ve ihsanı ile hükmü Zülkarneyn tecellisine ihtiyaçtan gayrısı, hakikatin kapısında oyalanmaktan başka bir şey değildir.
Çünkü artık mesele menfaat devşirmek değil, fesadı defetmektir.
Yorumlar